instant star

posted on 07 May 2009 11:09 by diizemb in BedRoom

มันเหมือนเวลาที่โทรศัพท์ไปหาใครสักคน

คนที่เราต้องการได้ยินเสียงมากที่สุด

แล้วเสียงที่ตอบกลับมา คือ หมายเลขที่ท่านเรียก ไม่สามารถติดต่อได้ในขณะนี้

มันเคว้งคว้าง

แปลกที่เรารู้จักใครสักคนมาแสนนาน

คนที่เราพูดได้เต็มปาก ว่าไม่ว่าอย่างไรก็ตาม

เราก็จะอยู่ข้างๆเขาไปตลอด

แต่เขากลับคิดว่าเขาอยู่ตัวคนเดียวในโลก

มันทำให้ฉันสงสัย

ว่าคนเราต้องการความเข้าใจแค่ไหน

จากมนุษย์อีกหนึ่งคน

แล้วความรู้สึกล่ะ มีค่าแค่ไหน

เมื่อชั่งน้ำหนักกับความเข้าใจ หากมันไม่พอเพียง

หากการที่อยู่คนเดียวบนโลกทำให้รู้สึกเหงา

ฉันว่าตอนนี้มันก็ไม่ใช่แค่เขาคนเดียว

ไม่รู้นานแค่ไหนแล้ว

ที่ฉันไม่ได้ร้องไห้แบบนี้

10 Comments

ลองบอกให้เค้าเปิดตัวเองและเปิดใจดูสิครับ

#1 By AirKnight on 2009-05-07 11:40

ไม่รู้สินะ?

แต่เราว่า ไม่มีใครที่อยู่บนโลกนี้คนเดียวจริงๆหรอก
มันขึ้นอยู่กับว่า คนคนนั้นได้เปิดตาลองมองว่าใครกันที่ยืนอยู่ข้างๆเขาหรือเปล่า?

บางที การที่เขามองไม่เห็น ไม่ได้แปลว่าไม่มี
แต่บางที มันอาจมาจากการที่เขาพยายามจะมองหาคนที่ไม่ได้มีตัวตนอยู่ตั้งแต่ต้นก็ได้

จะว่าไป คำว่า "เข้าใจ" มันก็อธิบายยากจริงๆนั่นล่ะ

อีกอย่างที่ได้คิดหลังจากอ่านบล็อกแกแล้ว
มันคงเป็นเรื่องที่เคยได้เรียนในคลาสสักคลาสเมื่อนานนมมาแล้ว...

นั่นคือเรื่องที่ว่า ไม่มีใครเข้าใจใครได้ทั้งหมดหรอกนะ
หากใครพูดว่าเข้าใจคนอีกคนได้อย่างเต็มปากเต็มคำ คนคนนั้นก็ไม่ต่างอะไรจากคนที่อวดตัวและโง่งมคนหนึ่งเท่านั้น

อาจเพราะทุกคนล้วนต่างกันล่ะมัง?

คงยืดยาวไปหน่อยสำหรับการคอมเมนท์เอนทรีสักเอนทรี
แต่ก็อยากจะบอกเอาไว้อีกครั้ง เผื่อแกจะได้ยินไม่ถนัด...

"คิดถึงว่ะ"

#2 By aki on 2009-05-07 12:55

อันแรกๆ นี่อารมณ์เดียวกันเลยฮะ
หรือบางทีโทรไปได้นะ แต่ไม่กล้าโทรไปด้วยอะไรบางอย่าง เหงาจริงๆ

อันล่างๆ นี่เคยเจอเหมือนกัน บางทีเราก็พยายามแล้วแต่เค้าก็ยังคงคิดอย่างนั้นอยู่
ไม่รู้ว่าต้องเข้าใจกันขนาดใหน อาร์ทจริงๆ