d ii z e m b e r*

ฉันนอนนิ่ง
อยู่ท่ามกลางรัตติกาลและความเงียบงัน




ความมืดที่ปกคลุมอย่างหนาทึบ
ค่อยๆซึมเข้าสู่จิตใจฉัน




ความคิดประหลาดวูบแล่น




ความจริงแล้ว
ในโลกใบนี้ มีเพียงฉันผู้เดียวรึเปล่า?




คนที่ฉันคิดว่ามีจริง
คนที่ไม่สามารถสัมผัสได้ ณ ตอนนี้ ที่นี้
พวกเขามีตัวตนอยู่จริงรึเปล่า?




พวกเขาอยู่ที่นั่นจริงๆ มีพวกเขาอยู่ที่นั่นจริงๆ
อย่างที่ฉันคิดรึเปล่า?




จิตใต้สำนึกบอกให้ฉันหลับตาลง




อย่างน้อยก็เพื่อปิดการรับรู้
ให้เหลือเพียงแต่โลกภายในเท่านั้น




ความมืดยังคงอยู่
แต่ฉันกลับรู้สึกอุ่นอย่างประหลาด




ความทรงจำเกี่ยวกับผู้คนในชีวิตฉัน
มันไม่ได้เย็นเยียบเหมือนละอองไอของค่ำคืน




ไม่ได้เย็นชากับฉันขนาดนั้น




เพราะอย่างน้อยความอุ่นนั้นที่ล้นเอ่อออกมา
ฉันก็สามารถสัมผัสได้จากทางสองตา และรับรู้ได้ว่ามันจริงแค่ไหน




ก่อนที่จิตใจจะจมดิ่งลงไปอิกครั้ง





สมองก็สั่งให้ปิดสวิตช์ความรู้สึก
แล้วแทนที่โดยการด่ำดิ่งลงไปสู่โลกแห่งความฝัน
ปลดปล่อยพันธนาการแห่งโลกความเป็นจริง





และเพียงแค่รอให้ถึงเช้าวันใหม่



.



.



เหมือนอย่างเคย