d ii z e m b e r*

. . .


ผู้คนมากมาย
แปลก..
ที่มันไม่ได้ทำให้ฉันรู้สึกอบอุ่นขึ้นได้เลย


คงมีแต่ความอุ่นจากถ้วยกาแฟในมือเท่านั้น
ที่พอจะช่วยบรรเทาความเหน็บหนาวของฉันลงได้บ้าง


. . .


ถ้าวันนี้ท้องฟ้าไม่เริ่มคล้ำดำ
ถ้าวันนี้ใจฉันไม่มืดครื้ม
ฉันคงไม่มานั่งในร้านนี้แน่ๆ


ใช่ ฉันปฏิเสธไม่ได้ว่าร้านนี่เป็นร้านกาแฟที่น่ารัก
น่ารักมากๆด้วยซ้ำ


หากแต่เพียงบรรยากาศของมัน
ทำให้ความคิดในหัวฉันในตอนนี้มันล่องลอยไปไกล แสนไกล..


. . .


กลิ่นของกาแฟ
ลอยกรุ่นอยู่ภายในร้าน
มันเหมือนกับอดีต
ที่วนเวียนอยู่รอบกายฉันในตอนนี้


. . .


ความจำกับความทรงจำต่างกันยังไงวะ


ไม่รู้สิ ต่างกันตรงความรู้สึกมั้ง
ความจำคืออะไรที่เราสามารถจำได้
ส่วนความทรงจำคืออะไรที่เรารู้สึกกับมันแล้วเราถึงจำได้มั้ง
ไม่ว่าความรู้สึกนั้นจะดีหรือร้ายก้อตาม


งั้นถ้าฉันพูดว่า เห้ย..ฉันทรงจำเธอไม่ได้แล้ว มันจะแปลว่าไรวะ


ก็อาจจะแปลว่าฉันจำเธอได้แต่ไม่รู้สึกอะไรแล้ว
หรืออาจจะแปลว่าฉันไม่อยากจำเธออิกต่อไปแล้วล่ะมั้ง
แต่เชื่อเถอะ..
คนที่ผ่านเข้ามาในชีวิตเรา เค้าไม่เคยผ่านไปหรอก

นั่นสินะ ..


. . .


..คนที่ผ่านเข้ามาในชีวิตเรา


อย่างน้อยความอุ่นของกาแฟ
ก็ทำให้ฉันรู้สึกดีขึ้นได้บ้างในตอนนี้


ฉันเดินออกจากร้าน
เงยหน้ามองท้องฟ้า


สายฝน
เริ่มโปรยปรายลงมาอิกครั้ง


บางที…
สิ่งที่ทำได้ในตอนนี้อาจจะแค่..
การยอมรับความจริง..


. . .